‘Het is een wonder dat Rasmussen nog leeft’

   13591  

Als commentator van de NOS maakte ex-renner Maarten Ducrot de bizarre Tour de France van 2007 van dichtbij mee. Een Tour waarover het laatste woord nog altijd niet gezegd lijkt: “Je denkt toch zeker niet dat het Theo de Rooij was die Rasmussen naar huis stuurde?” 

Stond Rasmussen op je lijstje van mogelijke kanshebbers?

“Wat dacht je zelf? Rasmussen stond hooguit op mijn lijstje van meest irritante renners. Die man was zo maniakaal dat het gewoon niet meer leuk was. Ik was vroeger ook wel van de grammetjes, maar ik was niet gek. Rasmussen was gek. Die was de weg kwijt. Ik herinner me nog die rampzalige tijdrit van hem in de Tour van 2005. In een poging zijn derde plek in het klassement te behouden, gaat hij die dag een keer of vier onderuit, geloof ik. Stijf van de zenuwen. Dramatisch was het. Na a oop daarvan rijd ik met mijn collega Gerrit Solleveld naar ons hotel en we zien daar ineens een renner in de bolletjestrui over de snelweg etsen. Rasmussen. Ik heb gelijk Breukink gebeld en hem gezegd dat zijn kopman totaal van het padje af was. Die jongen had kortsluiting in zijn hoofd. Die moest tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dát was Rasmussen voor mij. Een renner waar ik helemaal niets mee had. Zeker geen kandidaat voor een Tourzege. Eigenlijk vond ik het gewoon een klootzak, die hele Rasmussen.”

Wat wist je van zijn dopinggebruik?

“Niets concreets, maar ik kende wel de verhalen uit zijn tijd bij CSC. Ik kende Riis goed, zijn ploegleider daar. Toen Rasmussen voor Rabobank ging fietsen, vroeg ik Riis wat voor jongen het was. Riis noemde hem een idioot. Een lone wolf die zich van niets of niemand iets aantrok en volstrekt zijn eigen gang ging. Daarom was hij in de CSC-ploeg ook niet meer te handhaven geweest. En nogmaals, ik ken Riis heel goed. Als hij vindt dat je niet te handhaven bent, dan heb je het echt wel bont gemaakt. Riis was na zijn dopingbekentenis hard van zijn voetstuk gelazerd. Heel hard. Die kon het zich echt niet permitteren om bij nog een schandaal betrokken te raken. Daarom had hij een van de beste en meest fanatieke dopingjagers in dienst genomen. Die haalde die hele CSC-ploeg door de zeef en daarbij kwamen Rasmussens afwijkende bloedwaarden al snel bovendrijven.”

AIs jij dat wist, waarom wist de Rabo-ploeg dat dan niet?

“Omdat niemand ernaar vroeg. Niemand wilde het weten. Dat is hetzelfde mechanische denken als in de bankenwereld. Denk aan die woekerpolissen. Was het netjes? Nee, het was niet netjes. Was het ethisch verantwoord? Nee, het was niet ethisch verantwoord. Maar mocht het? Ja, het mocht wel. Rasmussen was verdacht, maar hij was niet geschorst. Hij mocht volgens de regels gewoon etsen. Dat was alles wat ze bij Rabobank wilde horen. Erik Breukink is wat dat betreft ook echt een product van de wielrennerij. Hij is bij uitstek iemand die zo redeneert. Een volstrekt rationele denker. Die vraagt zich echt niet af of hij het z’n kinderen kan uitleggen. Die redeneert gewoon: hij is beschikbaar, hij is goedkoop, hij staat garant voor een etappeoverwinning en wellicht zelfs een bolletjestrui. Geef die man een contract. Wat ie op z’n hotelkamer doet? Geen idee. Willen we ook niet weten. Dat is zijn eigen verantwoordelijkheid. Zo staat het ook in het contract: wordt een renner betrapt op dopinggebruik dan is dat volledig zijn eigen verantwoordelijkheid en behoudt de ploeg zich het recht voor om hem op staande voet te ontslaan.”

Was dat in jouw tijd ook al zo?

“In grote lijnen wel. Ook bij renners onderling. Van je kamergenoot wist je alles. Hoe vaak hij het met z’n vrouw deed, wat ie verdiende, alles. Maar niet hoe hij zich prepareerde. Daar vroeg je ook niet naar. Alles wat belastend kon zijn, hoefde je van een ander niet te weten. Dat wilde je niet weten. De ploegleiding ook niet. Die zeiden gewoon: dan en dan is de wedstrijd. Zorg dat je goed bent."

Dit interviewtje is slechts een klein deel van het hele artikel uit de nieuwe Panorama waarin de val van Rasmussen wordt gereconstrueerd. Bestel het magazine hier, of lees het hele artikel op Blendle.

  • Redactie Panorama