De rake klappen en losse handjes van Regilio Tuur

   8805  

Regilio Tuur wordt 50! Dus lopen we langs de hoogte- en dieptepunten uit het veelbewogen leven van ‘de bokser met de losse handjes’. Tuur is, na Bep van Klaveren en Rudi Koopmans, het beste wat de Nederlandse bokssport heeft opgeleverd, maar daar is weinig meer van over.

I Regilio Tuur, de Apostel</h3>

Zolang ik me kan herinneren, hebben we hem bij ons thuis nooit Regilio genoemd. Nee, als de gesprekken (steeds minder vaak) over de kleine vechtersbaas gingen, dan heette hij stelselmatig Religio. Of ‘Religiootje’, dat mocht ook, maar dus nooit Regilio. Waarom? Tja, dat heeft de man toch een beetje over zichzelf afgeroepen. Op een gegeven moment ging er geen interview of televisieoptreden voorbij zonder een hoog ‘praise the Lord’-gehalte. Dan zei hij bijvoorbeeld: “If God closes a door, he always opens an window, zeggen ze in Amerika. Dat gaat ook op voor mindergelovigen.” 

Ik voelde me nooit aangesproken. Ik ben even vergeten waar het over ging, het zou zomaar de Zwarte Pieten-discussie kunnen zijn, want Tuur grijpt elke discussie aan om zijn geloof te verkondigen. 

“Ik ben bereid elke prijs te betalen,” zei hij. “Ik ben voor niets en niemand bang, zelfs al moet ik ervoor sterven. Alles wat ik vrees, is mijn God.”

Zijn filosofie is zijn levensverhaal, verduidelijkt Tuur. “Het heeft te maken met het feit dat ik met de hulp van Onze Lieve Heer de wijsheid heb gekregen om een filosofie te hebben.” 

Zucht... Begrijpt u me nu een beetje? Dus mocht ik me verderop in dit verhaal ergens vergissen en ‘Religio’ schrijven in plaats van Regilio, dan weet u hoe dat komt.

II Regiliootje, de jongensjaren

Regilio was het vijfde kind uit een gezin van tien. “De spil van het gezin,” zegt hij zelf. “Ik hielp mijn moeder lijn en rust te brengen in de chaos. Voor mezelf, voor iedereen.”

Op school werd er door de meisjes om hem gevochten, vertelde hij later en trok meteen z’n conclusie: “Ik was bijzonder. Dat is altijd bij me gebleven.”

Tuur werd geboren met een hartafwijking. De doctoren zeiden tegen z’n moeder dat die jongen niet oud zou worden. Dus liet mama Tuur de kleine meteen allerlei oefeningen doen om hem sterker te maken. Op zijn negende was de hartafwijking verdwenen en Regilio sterker dan al zijn vriendjes. Boksen deed hij omdat zijn stiefvader bokste. Geoliede mannen, kampioensriemen, glimmende spieren, dat wilde hij ook. “Zo eenvoudig is het,” zei hij in 1997. “Was mijn vader motorcoureur geweest of popzanger, had mijn leven er heel anders uit gezien.” Zijn stiefvader ging akkoord, onder slechts één voorwaarde: “Dan moet je wel wereldkampioen worden.”

Iedereen om hem heen zei dat dat hem nooit zou lukken, maar daardoor ging hij alleen maar harder trainen. “My poison became my medicine. Veel mensen laten zich te snel uit het veld slaan. Als bij mij iets niet in één keer lukt, probeer ik het een tweede, derde, vierde of vijfde keer.”

Een kind kon zien dat hij talent had, zegt zijn vroegere trainer Aad Veerman over de beginjaren. “Goed kijken, wegslippen op het juiste moment en dan die onverwachte, immense stootkracht.” 

Dit is een klein voorstukje uit ons blad. Wil je het hele artikel over Regilio lezen? Bestel de nieuwe Panorama dan hier, of lees het in Blendle.

M. van den Heuvel

Beeld: ANP

  • Redactie Panorama