De la Hee, kijkt TV: Die kleine van Sterretje

   40385  

Mylène de la Haye is niet echt een televisietijger. Maar omdat collega Jochem Davidse vijf weken het land uit is neemt ze tijdelijk zijn rubriek over; De la Hee, kijkt TV, het rijmt ook nog. 

Spannend hoor: morgen aflevering 2 van Adam zoekt Eva VIPS op televisie. Met Inge de Bruin in de hoofdrol. Ik denk dat ik de aflevering daarna afhaak want de VIPS die na Inge meedoen heb ik allemaal eerst moeten opzoeken. En toen ik vorige week keek, naar een blote Sterretje, vond ik het maar een gênante vertoning.

Nee, niet wat er op televisie te zien was maar meer wat er bij mij in de huiskamer gebeurde. Vanaf het moment dat die gekke Sterretje zich had uitgekleed en van zijn vlot was af gedoken, was voor mij het wachten op een goed shot van zijn piemel. En dat werd bijna obsessief: hoe kunstiger de cameramensen eromheen filmden, des te gefrustreerder werd ik. Het maakte me geen moer meer uit wat er allemaal gebeurde en wat Sterretje of die veganistische blondine met haar opgespoten lippen allemaal te vertellen hadden: eerst die piemel zien, dan praten we verder.

De rest van zijn lijf had ik binnen een nanoseconde gescand, inclusief het vage witte vlekje boven zijn bilspleet dat wees op een zonnebankbezoek. Maar die piemel bleef maar buiten beeld. Twee keer leek hij heel even door een shot heen te vliegen maar heel vluchtig. Op die momenten sprong ik op en zette het beeld stop (ik had de aflevering opgenomen) en spoelde ik terug. Om daarna, met de pauzeknop aan, frame voor frame weer vooruit te spoelen. Op jacht naar het vermoeden van een piemel.

WTF?? Waarom die obsessie? Had ik ooit één aflevering van Oh Oh Cherso gezien? Nee. Is Sterretje een man bij wie je niet kunt wachten om zijn gereedschap te aanschouwen? Nee. Maar blijkbaar zijn vrouwen – ook al hebben ze geen enkele belangstelling voor de man in kwestie en andersom - net zulke obsessieve kruiskijkers als dat mannen borstenkijkers zijn. Een andere verklaring heb ik niet. Het was gênant. Ik zei het al.

Toen eindelijk, na 42 minuten, het ding frontaal in beeld kwam kalmeerde ik een beetje en kon ik rustig nadenken. Het was me ineens duidelijk waarom Sterretje Sterretje heet. Da's dus niet alleen vanwege het sterretje boven zijn goed getrimde zaakje. Ik kon ook vaststellen dat zijn geval niet veel groter is dan het getekende exemplaar op de promotiefoto. En ik kon eindelijk luisteren naar wat hij te zeggen had en dat viel eigenlijk enorm mee.

De man (over wie ik alleen maar ranzige verhalen had gehoord) is helemaal niet verkeerd. Hij heeft zelfspot, lef, luisterkwaliteiten en behandelde zijn tegenspeelsters als een gentleman. En dat lichaam: ach, je ziet dat Sterretje van het leven geniet en hij is een tikkie aan de volle kant. Maar het is stevig vlees en hij soigneert zich prima daar beneden. En dat dingetje: in ruststand niet erg veelbelovend maar wie weet heeft die kleine wel een enorme expansiedrift. Ik geef hem het voordeel van de twijfel. Die kleine van Sterretje.  

  • Redactie Panorama