Davidse is van de partij: de boer op met Mark Rutte

   4087  

Verslaggever Jochem Davidse is al 23 jaar stemgerechtigd maar maakte tot nu toe niet één keer gebruik van dat recht. Op 15 maart gaat dat veranderen, zo nam hij zich heilig voor. Net als duizenden andere zwevende kiezers zoekt hij de komende weken uit waar zijn stem, zijn allereerste ooit, naartoe moet. Deze week aflevering 5: de VVD. Een GRATIS voorstukje van het verhaal uit de nieuwe Panorama.

“PANORAMA!” roept de minister-president terwijl hij mij joviaal op de schouder slaat. Hij lacht erbij alsof het de clou is van een mop die zijn verwachtingen ruimschoots overtreft. “VVD-blad!” voegt hij er nog aan toe, met die glimlach van hem.
“Is dat zo?” vraag ik verbaasd.
“Tuurlijk, Panorama is een VVD-blad. Wist je dat niet?”
“Eh... hoezo dan?”
“Dat is gewoon een VVD-blad, wij hadden hem vroeger ook thuis. Lag altijd op tafel. Ik kan mij nog een nummer herinneren...”

Lees en zie ook: zien: Lubach kraakt Wilders (VIDEO)

Wat volgt is een herinnering aan een Panorama uit lang vervlogen tijden. Op de voorkant van het specifieke nummer dat in huize Rutte op tafel lag, stond volgens de premier een halfleeg gegeten bord nasi-goreng afgebeeld. Telkens als de kleine Mark het blad zag liggen vroeg hij zich af waarom niemand dat bord een keer leeg at of het naar de keuken bracht, zo levensecht zag het eruit.

“Nasi-goreng,” zegt Mark. “Ik zie het nog zo staan dat bord. Ongelooflijk hè. Maar waarom er een nou bord nasi op stond? Geen idee. Jij wel?” Ik ook niet. Het zegt mij eerlijk gezegd niets. Het roemruchte nasi-goreng-nummer is van voor mijn tijd, vrees ik. Het is grappig hoe sommige herinneringen je zo levendig kunnen bijblijven, terwijl ze op het moment zelf weinig betekenis lijken te hebben. Zelfs sta ik op dit moment ook een vrij hardnekkige herinnering te vormen. In een gigantische veestal, omringd door zo'n 200 koeien en de tamelijk penetrante geur die daarbij hoort, sta ik met de minister-president van Nederland over een bord nasi-goreng te praten. Dat blijft me nog wel even bij, vermoed ik.

Muhammad Ali

Hoewel hij nog altijd premier is trekt Mark Rutte de laatste weken voor de verkiezingen vooral door het land als lijsttrekker van de VVD. En dat zijn drukke dagen. Vanmorgen vroeg was hij in Arnhem, waar hij in gesprek ging met lezers van De Gelderlander. Om twaalf uur exact wordt hij op de Technische Universiteit Twente in Enschede verwacht om daar hetzelfde te doen met de lezers van een andere regionale krant, Tubantia, en een aantal studenten.

Terwijl de zaal daar zijn komst in spanning afwacht, bereidt politiek-verslaggever Ferry Mingelen, die straks het interview zal leiden, het publiek voor op de man die in aantocht is. Hij kent Mark al jaren. Om de baas van Nederland te typeren vergelijkt Ferry hem met een bokser en haalt hij ook zijn voorganger Jan Peter Balkenende van stal. Die laatste was volgens Ferry een soort Joe Frasier. Kampioen incasseren. Er was voor journalisten en tegenstanders weinig voor nodig om Balkenende in een hoek van de ring drijven, maar hoe hard en hoe lang ze vervolgens ook om hem in sloegen, hij ging nooit neer. Mark Rutte is anders. Als Jan Peter Joe Frasier was, dan is Mark Muhammad Ali, zegt Ferry. Hij laat zich door niemand in de hoek zetten. Tegenstanders die denken dat ze hem klem hebben, komen steevast bedrogen uit. Ze slaan woest in het luchtledige om er daarna al snel achter te komen dat hun doelwit allang ontsnapt is. Mark is ongrijpbaar. Hij is te slim, te snel, te charmant, te glibberig.

Lees ook ons interview Barry Madlener (PVV): 'Er komt geen asielzoeker het land meer in!'

Tegelijkertijd is dat ook zijn achilleshiel. Hij is een mooiprater. Er kleeft volgens Ferry iets onbetrouwbaars aan hem. Helemaal sinds hij vier jaar geleden de laatste Tweede Kamer-verkiezingen won door elk Nederlands huishouden een meevaller van duizend euro netto in het vooruitzicht te stellen, en hen te beloven dat er voortaan geen cent meer naar Griekenland ging.

Twee harde beloftes die, toen hij eenmaal aan de macht was, direct de prullenbak in gingen. Tegelijkertijd kun je je afvragen welke verkiezingsbeloftes andere lijsttrekkers hadden gebroken wanneer zij de verkiezingen hadden gewonnen. Een aantal leden van de Nationale Politie Bond, die zich buiten bij de ingang van het universiteitsgebouw hebben verzameld om de minister-president op te wachten, krijgen direct een demonstratie van zijn glibberigheid. Ze vinden (net als de VVD overigens) dat er meer geld naar de politie moet. Meer agenten, betere trainingen, betere bewapening en uitrusting... Ze willen hun woede en frustraties kwijt, maar daar komt weinig van terecht. Hartelijk schudt Mark de agenten een voor een de hand. Hij roemt kort het werk van de Nederlandse politie en pakt daarna gul glimlachend de kleurrijke 'Schijf van Vijf' aan waarop de bond haar eisen heeft samengevat. Vriendelijk zwaaiend verdwijnt hij daarna door de schuifdeuren. “Dag hoor!” Beteuterd zwaaien de agenten terug. Een protest kun je het moeilijk noemen.

Lees het in Panorama

Benieuwd naar het complete verhaal van onze verslaggever Jochem Davidse? Waar gaat hij uiteindelijk op stemmen? Je leest het in editie 10 van Panorama, die nu in de winkels ligt. Je kunt het blad ook via onze website bestellen, of op Blendle lezen. 

  • Y.M. Osterloh