Bij de politierechter: na de piep

   9859  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Raymond (39) gaat zitten, maar zijn gewatteerde winterjas houdt hij aan. Aan zijn voeten ligt een lege plastic Dirk-tas te wachten tot ze boodschappen gaan doen. Hij is hier zo weer weg. Eerst even een misverstand de wereld uit helpen. Hij heeft niemand bedreigd. Ja, hij heeft wel zitten foeteren, hij heeft nare dingen gezegd, tuurlijk, hij was woest, maar er was helemaal niemand bij. Hij zat in zijn eentje in de auto. Wie zou hij bedreigd moeten hebben? En hoe dan?

“Ik maak je helemaal kapot...”
“Ik zal ervoor zorgen dat je je dood rijdt...”
“Als je mijn kind met één vinger aanraakt dan breek ik je poten...”

Zakelijk somt de officier van justitie de letterlijke tekst van de bedreigingen op.

“Heeft u dat gezegd?”
“Ja, dat zou best kunnen,” zegt Raymond, “maar...”
“Tegen uw ex, de moeder van uw dochter?”
“Ja maar wacht even...”
“En u vindt dat geen bedreiging?” vraagt de officier terwijl zijn ogen zich in die van Raymond priemen.

Lees uit deze serie ook: ''Ik ga die bitch verbouwen!''

Ineen krimpen van angst

Hun huwelijk was officieel nog niet voorbij. De liefde wel. Wat overbleef was ruzie. Raymond was weer bij zijn ouders gaan wonen en probeerde het contact met zijn ex tot een minimum te beperken, maar soms moest hij wel. Ze hadden samen een dochter. Tijdens de kerstvakantie was zij eindelijk weer eens bij haar vader geweest. Het was gezellig geweest, totdat hij haar weer bij moeder afzette.

“WAT HEB JE MET JE HAAR GEDAAN!?!” schreeuwde zijn ex hysterisch in het gezicht van hun dochter. Boven haar hoofd zwaaide ze dreigend met een sleutelbos.

Lees uit deze serie ook: het gaat nooit eerlijk

Raymond zag het meisje ineen krimpen van angst. Ze hadden alleen de puntjes bijgeknipt. Zijn zus was kapster. Het was haar opgevallen dat het haar van het meisje vol klitten zat en wel een opknapbeurt kon gebruiken. Niks ingrijpends, gewoon even bijwerken. Hij had geprobeerd het uit te leggen, maar zijn ex was niet geïnteresseerd. Ze trok haar dochter mee naar binnen en smeet met een klap de voordeur dicht. 

Raymond stapte in zijn auto en reed weg. Hij was kwaad. Waarom moest het nou altijd zo gaan? Waarom konden ze nou nooit eens normaal... Hij pakte zijn telefoon. Ze nam niet op. Misschien was dat maar goed ook. Raymond smeet het toestel naast zich neer en reed vloekend en tierend terug naar zijn ouderlijk huis. Niet wetend dat hij ondertussen haar voicemail insprak.

Het voicemail-bericht zit in het dossier. Het is een vreemd soort bedreiging. Tussen de bedreigingen door lijkt Raymond nog mee te zingen met een liedje op de radio. Daarna klinkt een hoop gestommel en het dichtslaan van een autoportier, waarna het bericht eindigt met vage flarden van een gesprek dat Raymond bij thuiskomst met zijn moeder voert. Waarschijnlijk opgenomen vanuit een jaszak. De vraag is: kun je dat een bedreiging noemen? De officier vindt van wel. 

Lees uit deze serie ook: bonje met de buurvrouw

“Als dit soort teksten op je voicemail staan, dan kun je niet anders dan je bedreigd voelen en daar bent u schuldig aan.”

Raymonds ogen stuiteren nu bijna over tafel van pure verbazing. Echt waar? Maar de rechter oordeelt anders. Om je schuldig te maken aan een bedreiging moet je op z’n minst de intentie hebben om iemand te bedreigen. Iemand per ongeluk bedreigen is juridisch onmogelijk. Raymond gaat vrij uit. Kan hij eindelijk boodschappen gaan doen. 

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh