Afdeling InterWonen van het Leger des Heils: 'Twee stappen vooruit, eentje terug'

   7738  

Midden in een woonwijk in Hoogeveen huist de afdeling InterWonen van het Leger des Heils. Met als doel om gestrande mensen onderdak te bieden en helpen de regie over hun eigen leven terug te krijgen. Begeleidster Anne Marije: “Het is als tango dansen: twee stappen vooruit en eentje terug.” Een GRATIS voorstukje van de reportage uit de nieuwe Panorama.

Met glinsterende ogen kijkt de oude heer ons aan terwijl hij op zijn slokdarm wijst: “Weet je hoeveel liters bier hier doorheen zijn gegaan?” Hij wacht uitdagend op ons antwoord, maar kan zich niet beheersen en roept triomfantelijk: “Wel ACHTDUUZEND liter!” waarbij hij z’n stompjes bloot lacht. Roelof is met afstand de meest kleurrijke en veelbesproken klant van de afdeling begeleid wonen (InterWonen) van het Leger des Heils in Hoogeveen. Hij is ook de enige met een ‘vaste bewoner status’. Alle andere klanten van de 17 woningen van InterWonen in deze wijk in Hoogeveen stromen na twee jaar begeleid wonen door naar zelfstandigheid, maar Roelof mag gezien z’n leeftijd, gezondheid en problematiek blijven en heeft z’n wortels hier diep in de grond geplant.

Lees ook: Hoe Zit Dat? Dakloos in Nederland

Als we met begeleidster Marina bij zijn hoekwoning aankomen, moet eerst het hek van de knip. En dat hek is ook wel nodig want de levende have die zich in Roelofs voortuin bevindt associeer je eerder met het erf van een boerderij dan met een stadstuintje. Vier kippen lopen er rond, twee konijnen (helaas is Roelofs Vlaamse reus net overleden) en een school goudvissen bevolkt de vijver. De andere dieren zitten in hun ‘binnenverblijf’, oftewel Roelofs woonkamer. We tellen twee kanaries, drie gewone parkieten, twee valkparkieten, twee zebravinken, een grote hoeveelheid tropische vissen in een aquarium en een lief klein poesje met de naam ‘donders-die-rot-kat’.

Acht wandklokken

Stil is het dus nooit in huize Roelof. Zo nu en dan wordt het gekwetter van de parkieten en zebravinken ruw onderbroken door het gebeier van de acht wandklokken die aan de muren hangen. De heer des huizes (die noodgedwongen vanwege medicijnen die hij gebruikt achter een glaasje ranja zit) moet even wennen aan onze nieuwe gezichten, maar dat duurt niet lang. “Ja, jullie zijn hier op bezoek bij boer Koekoek, hoor,” lacht hij als fotografe Hélène en ik z’n klompen bewonderen. Roelof is klein van stuk. Z’n dunne lange haar plakt tegen z’n schedel, hij heeft een uitbundige grijze baard en qua tanden is er boven weinig meer over waar hij iets aan heeft. Enkel beneden staan nog een paar eenzame doorzetters overeind. Hoewel hij moeilijk te verstaan is, door het ontbreken van tanden, maar ook door een zwaar Drents accent, heeft hij praatjes voor tien.

Leger des Heils-begeleidster Marina fungeert als tolk. “Ik heb nooit geen overlast bezorgd,” zegt Roelof, enigszins in tegenspraak met wat zijn begeleidsters ons eerder hebben toegefluisterd. “Ik woonde keurig netjes in een flat in de Friezenstraat waar ik een illegaal café runde. Dat liep geweldig. Elke dag gingen er minimaal 40 kratten bier doorheen. Ik had wel 20 vaste klanten, die kwamen elke dag. We hebben nooit een vlieg kwaad gedaan.”

Hij stopt even om een slokje van z’n ranja te nemen en vervolgt dan: “Ik heb altijd gedronken en altijd met plezier. Soms kwam de politie langs, maar die dronken zo nu en dan zelfs een biertje mee. We deden soms wel gekke dingen, hoor. Aan de muur hing het toegangsbord van de gevangenis van Hoogeveen dat door een paar vaste klanten gejat was. En er hingen lampen die gestolen waren bij het belastingkantoor. Kattenkwaad.”

Lees het in Panorama

Benieuwd naar de complete reportage van onze redacteur Mylène de la Haye? Je leest het in editie 16 van Panorama, die nu in de winkels ligt. Je kunt het blad ook via onze website bestellen, of op Blendle lezen.

  • Y.M. Osterloh